Ogrody willowe epoki historyzmu – II połowa XIX i początek XX w.

Ogrody willowe XIX w. reprezentowały dwa zasadnicze typy stylistyczne:  założenie swobodne i założenie geometryczne. Założenie swobodne realizowały XIX-wieczną reptonowską koncepcję parku krajobrazowego i parku kwiatowego. Stanowiły przestrzeń złożona z malarskich, klasycznie skomponowanych scenerii oraz eksponowały walory roślin w konwekcji malowniczej (picturesquare) lub ogrodniczej (gardensquare). W  II połowie XIX w. założenia swobodne ewoluowały pod wpływem teorii naturalizmu. W takim duchu powstawały ogrody krajobrazowe inaczej mówiąc w stylu angielskim, naturalnym. Charakterystyczne dla tego typu założeń jest kompozycja ogrodu oparta na swobodnym układzie grup zieleni wysokiej i średniej, wyrafinowanym krzywoliniowym przebiegu ścieżek  oraz cieków i zbiorników wodnych. Budynek mieszkalny lokalizowany był  na obrzeżu parceli. W tyczeniu ścieżek kierowano się głównie przebiegiem osi widokowych, a punkty widokowe akcentowano tworząc kopce, budując werandy, altany, werandy lub ustawiając ławki. Otaczający krajobraz traktowany był jako tło scenerii ogrodowej.  Roślinność często miała charakter kolekcjonerski. Przy domu stosowano krzewy kwitnące oraz rabaty i kobierce kwiatowe. Dopełnieniem były „ogrody zimowe”  w których uprawiano roślinność egzotyczną. Do budowy altan, ławek czy mostków używano drewna surowego, sękatego co miało za zadanie podkreślać naturalizm lub rustykalność małej architektury. Ogrody krajobrazowe były propagowane w środowisku mieszczańskim od połowy XIX w.,  pod koniec wieku były powszechnie stosowaną konwencją.